Nog maar 8 weken te gaan

Nog maar 8 weken te gaan

Wat gaat de tijd ineens snel, de maand november is aangeboren en de wintertijd is in gegaan. Dat betekent dat de winter eraan komt, de sneeuw, kerst maar het allerbelangrijkst: onze dochter!

Alle kleertjes voor Elin zijn nu wel gewassen en vrijwel alles ligt al op maat gesorteerd in haar kast. De laatste mini truitjes hangen te drogen en wat vind ik het er leuk uit zien, zo klein allemaal! Natuurlijk denken jullie: ‘Huh, maar ze noemt hier al de naam van hun kind?!’ Klopt! Wij zijn daar beide heel nuchter in en zodra wij het zeker wisten noemden we haar ook gewoon Elin in plaats van ‘de baby’ of ‘dochter’. Het is nu al heel natuurlijk om haar bij naam te noemen en door het te gebruiken in het dagelijks leven vinden we de naam ook echt een perfecte keus!

Ze beweegt en schopt voor mijn gevoel de hele dag door en als ik mijn buik zie bewegen lijkt het wel een scene uit een science-fiction film. Heel bijzonder en als het donker is zet ik met opzet een lampje aan om het te kunnen zien.

Ook was ik weer op controle geweest bij de verloskundige met 31 weken + 5 dagen. Ze groeit uitstekend, heeft een perfecte hartslag en de verloskundige voelde nu voor het eerst wat de positie van van haar is en ze lag nu mooi met haar hoofdje naar beneden. Maar dit kan natuurlijk nog veranderen. Toen ik op de weegschaal ging staan was ik helemaal niets aangekomen ten opzichte van de twee weken eerder maar dit kan helemaal geen kwaad vertelde ze me, zolang ik maar goed eet.

img_3956.jpg

We kregen wat informatie over de PKU-test, in Nederland verricht door middel van de welbekende hielprik. Hier gebeurt het anders, namelijk met een prik in het handje, ongeveer 48 uur na de geboorte. Deze methode schijnt minder pijnlijk te zijn dan de hielprik en wordt ook in België al toegepast.

Nadat we naar buiten liepen dacht ik: ‘Vragen we niet te weinig aan de verloskundige?’ We zijn best vlot klaar en ik vraag me dan af hoe dat met andere aanstaande ouders is. We zijn nuchter en kijken heel erg uit naar het moment uit dat we Elin in onze armen mogen sluiten. Maar vooralsnog zijn we ook nuchter en denken we: we zien het wel.

De tas die meegaat naar het ziekenhuis staat klaar met daarin alle spullen voor ons drietjes en voor mijn gevoel heb ik voldoende informatie gelezen op het internet, filmpjes bekeken en mijn bevallingsplan ingevuld en klaargelegd om mee te nemen.

Zo, nu gaan wij lekker een stuk lopen in de frisse herfstlucht en dan kan de houtkachel weer aan. Heerlijk die donkere dagen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: