Welkom mooie, lieve Einar

Alweer twee weken zijn wij trotse ouders en grote zus van Einar. Die twee weken zijn omgevlogen. Alles wat weer zo nieuw leuk, een kleine baby, al die kleine kleertjes is ineens weer hartstikke normaal.

Donderdag 2 juli was de uitgerekende datum en omdat Elin 3 weken te vroeg geboren werd zaten we wel echt te wachten op brekende vliezen of weeen die eens zouden beginnen, maar niets van dat alles. Op donderdag 2 juli dacht ik laat ik eens wat melk afkolven, ik had namelijk gelezen dat de bevalling hiermee op gang zou kunnen worden gebracht. Heel stom, na het avondeten gedaan, en 2 uur later begon ik toch wel pijnlijke krampen te krijgen. Getimed met een appje op de telefoon en die adviseerde me inderdaad contact op te nemen met het ziekenhuis. De wee duurde toen ongeveer een minuut en er zat telkens ongeveer 5 minuten tussen. Ik mocht inderdaad naar de verloskamers komen dus Elin wakker gemaakt, spullen gepakt 40 autominuten later was ik in het ziekenhuis. Daar nam ik afscheid van mijn man, hij zou naar huis gaan met Elin en mocht er de volgende ochtend nog geen baby zijn dan zou hij Elin naar school brengen en naar het ziekenhuis komen.

Ik werd aan de CTG gelegd in het ziekenhuis waar ze de weeenactiviteit meten en het hartje van de baby in de gaten houden. Na 30 minuten monitoren kreeg ik inderdaad mijn eigen verloskamer! Het ging dus echt beginnen en dat was ineens weer best spannend. Mijn man en Elin sliepen thuis en ergens hoopte ik dat de baby ergens in de nacht geboren zou worden, de hoop dat het sneller zou verlopen dan de bevalling van Elin, maar niets bleek minder waar. Ik had best heftige pijn die alleen lopend een beetje op te vangen was. Liggend of zittend was vreselijk dus liep ik in mijn ziekenhuisoutfit door mijn kamertje. De verloskundige kwam af en toe eens kijken hoe het ging en voelde elke 2 uur ongeveer hoeveel centimeter ontsluiting ik had. Die was 4 cm, ging naar 6 cm en de volgende keer weer terug naar 4! Balen als een stekker natuurlijk want het schoot alweer niet echt op. Inmiddels had ik amper kunnen zitten of liggen en begon ik best moe te worden. De verloskundige stelde een epiduraal voor als pijnstilling. Je gedeelte in de buik/rug waar de weeen komen wordt verdoofd door een morfine-achtige pijnstiller die je toegediend krijgt door een slangetje in je onderrug. Nou, dat zal wel zeer doen dacht ik, maar ik wilde het wel proberen en wat een verademing was dat! Even geen pijn meer en ik kon eventjes lekker liggen. Tegen die tijd zou mijn man ook ongeveer komen, Elin was naar de opvang gebracht.

Het hoofdje van de baby lag nog te diep ook al had ik inmiddels wel 10 cm ontsluiting. Echte persdrang had ik niet omdat ik de druk van het hoofdje nog niet voelde. Met synthetische oxytocine werden de weeen krachtiger gemaakt om mij wat te helpen. Met moeite duwde ik het hoofdje naar beneden maar naar buiten kreeg ik hem niet. Tenslotte kregen we, net als bij Elin, hulp van de vacuumpomp om hem zo geboren te laten worden. Wat een opluchting en intens geluk om weer dat babyhuiltje te horen. Een gezondje jongen van 3470 gram en 50 cm die geboren werd na een zwangerschap van 40 weken en 1 dag. We bleven nog een nachtje in het ziekenhuis ter observatie na een bevalling met vacuum. Ze kunnen een bloeduitstorting krijgen op de plek waar ze hebben getrokken maar dat is gelukkig niet gebeurd! Zaterdagochtend kwamen we thuis in ons huisje versierd door mijn man en dochter. Ook al zei ik na weer een pittige bevalling, het is best zo met twee gezonde kids. Nu twee weken later denk ik…. wie weet ūüėČ

37 weken zwanger, in Zweden en COVID19

Inmiddels ben ik alweer 37 weken zwanger van onze zoon vandaag! En hij mag dus vanaf nu officieel geboren worden. Spannend, want met deze termijn was Elin al 2 dagen op deze wereld. Vooralsnog alles rustig en nog geen tekenen dat de bevalling staat te gebeuren al zijn we er wel helemaal klaar voor. Alles staat, de mini kleertjes zijn gewassen en ik ben al 2 weken thuis van mijn werk. Thuis, tot februari 2021!

Afgelopen zaterdag nam ik contact op met de verloskamers in het ziekenhuis omdat ik me simpelweg niet lekker voelde en, heel gek, het viel me op dat ik geen reukvermogen meer had. Ik wist dat dit een symptoom van COVID19 kon zijn en ze wilden me inderdaad laten testen. Dat deed ik de dag erna, op zondag, buiten op een bankje bij de ingang van de verloskamers. Een dame in wit pak met gezichtsbescherming kwam me tegemoet met een testsetje en ging met een wattenstaafje achter in m’n keel en neus. De uitslag zou een dag of twee duren, daar waar ze het patientmateriaal analyseren hadden ze wat problemen met een analyse apparaat. Zondagmiddag rond 17.00 een oproep van een onbekend nummer en ja hoor. De arts aan de andere kant van de lijn vertelde me dat ik inderdaad momenteel een COVID19 besmetting doormaak. Daarna volgde wat info over eventuele gevolgen en dat ze in enkele gevallen de baby eerder halen. Zolang ik me goed voelde kon ik thuis afwachten en hoefde ik niet naar het ziekenhuis voor opname. Inmiddels is het donderdag en voel ik me bijna als vanouds en heb ik weinig klachten gehad. Helaas is Elin ook ziek geweest en zij heeft flink gehoest maar is ook aan de beterende hand, net als mijn man.

Wat dingen moeten verplaatsen en we kunnen weinig ondernemen natuurlijk dus gaan we elke ochtend met Elin naar een nabijgelegen meer, daar is in de ochtend niemand en kan ze ongestoord even lekker spelen en in het water. Dat is wel een voordeel dus van hier wonen! De rust en ruimte en je kunt een ‘corona-proof’ uitje doen met z’n allen. Hopelijk zijn we er weer bovenop zodat Elin vanaf maandag of dinsdag weer naar de opvang kan en wij weer alle verzette afspraken in kunnen halen.

Met de baby gaat alles goed! Alle controles zijn uitstekend, hij ligt met zijn hoofdje benenden en is reeds ingedaald. Gisteren wel een extra controle gehad in het ziekenhuis waarbij ze de groei nog eens hebben gemeten en z’n hartslag een tijdje hebben gemonitord en alles zag er perfect uit. Nog 2 controles bij mijn eigen verloskundige en dan zouden we tegen die tijd een tweede kindje hebben!

Happy 2020

Wederom een tijd geleden dat ik iets schreef.

Laten we eerst beginnen met ons leven hier in Zweden en hoe dat allemaal gaat. Nou, eigenlijk erg goed! Ik werk nog altijd in het ziekenhuis ala laborant, Elin nog altijd naar school en we zijn niet meer verhuisd haha. Al zal dat wel nodig gaan zijn omdat we maar 1 slaapkamer hebben in ons appartement en nu dus met een tweede kindje op komst (juli 2020) zou het fijn zijn iets groter te wonen.

Eind augustus waren we nog een weekje op vakantie naar Kreta. De vliegreis met Elin ging zo super goed dat ik het iedereen wel kan aanraden. De vluchttijden warne gunstig en daardoor sliep Elin eigenlijk de hele heen en terugreis. Op vakantie zelf heerlijk genoten van het warme weer en heerlijke eten en natuurlijk de tijd samen met mijn moeder en haar man.

Begin december reden we voor 3 weken vakantie naar Nederland om daar Elin haar tweede verjaardag te vieren waarvan we dus net een weekje terug zijn.

Nu gaat het gewone leven hier ook weer door, nog een paar maandjes werken tot ik begin juli moet bevallen en dan weer heerlijk een half jaar thuis met onze nieuwe baby en Elin natuurlijk.

Vanuit Zweden wens ik iedereen een fijn en liefdevol 2020!

Een nieuw tijdperk

Vorige week maandag is er voor Elin, maar ook voor ons, een nieuwe fase aangebroken. Het ‘schoolgaande’ leven. Van 5 december 2017 tot 5 augustus 2019 was ze enkel bij ons maar nu kwam de tijd dat we beide weer aan het werk moesten, de tijd van betaald verlof zat er toch echt wel op! Wat hebben we genoten van het feit zolang bij haar te mogen zijn en de zorg dragen we nu deels, voor 3 dagen per week, over aan de leidsters van het kinderdagverblijf.

Na anderhalve week gaat ze morgen voor het echt naar de förskola. De afgelopen anderhalve week werd ze ingeschoold. Hoe ziet dat eruit en wat is hier het doel van? Het kind geleidelijk aan laten wennen aan de nieuwe omgeving en de nieuwe mensen. Gemiddeld duurt dit 2 weken maar ze vertelden over een miesje dat 2 maanden nodig had.

Dag 1

Met een tasje met kleding, luiers en drinken stonden we om 9.00 bij de förskola. We werden ontvangen en meteen ging Elin met de rest van de kindjes naar buiten. Daar speelde ze wat, kreeg ze een appel aant afel met de rest van de kindjes en om 10.30 ging ze moe maar voldaan weer met ons mee naar huis. De planning was de dag erna blijven lunchen en de dag daarna blijven slapen.

Dag 2

Errol neemt de rest van de inschoolperiode op zich aangezien ik gewoon aan het werk ging. De dag begon weer om 9.00, lekker buiten spelen, inde zandbak en ook wat meer interactie met het personeel. Errol bleef op een afstandje zitten en liet Elin haar gang gaan. Wat contact met andere kindjes maar ze is vooral op zichzelf. Om 11.00 eten ze een warme maaltijd met z’n allen en er werd voorgesteld om ook gelijk te blijven slapen. Elk kindje heeft een eigen matje/matrasje en van thuis hebben we een kussentje en dekentje meegenomen. Elin is gewend vooral bij ons te slapen maar sinds een aantal maanden heeft ze een eigen bedje waar ze thuis in in slaap valt. Na wat protest viel ze in slaap en werd ze ongeveer 1,5 uur later wakker. Rond 14.00 einde dag voor haar en rijden we met z’n allen terug naar huis.

Dag 3

Grotendeels hetzelfde als de dag ervoor maar haar nu kort alleen gelaten. Gepaard met veel tranen en verdriet, dat nog groter was toen Errol weer t erug kwam na een half uurtje, ging het toch redelijk goed voor een kleinte dat nog geen uur zonder papa of mama geweest is. Slapen deed ze binnen 10 minuutjes, vermoeiend dagje ook!

Dag 4

Nu ging Errol voor de lunch ongeveer een uurtje weg, veel verdriet, vooral bij het wegggaan en terugkomen van hem. Terwijl ze redelijk rustig was zodra hij uit het zicht was. De dames van het presoneel zijn erg lief en leiden Elin af of troosten haar als ze verdrietig wordt.

Dag 5

Vrijdag! Laatste dag van de week. Een bewogen week, bijna elke dag moeten overgeven omdat ze net als papa en mama last heeft van wagenziekte. Nieuwe indrukken , omgeving en andere kindjes en volwassenen. Iets minder verdrietig toen Errol haar achterliet daar maar vandaag ook wel samen geluncht en heeft hij haar naar bed gebracht na het eten.

Week 1 zit erop en wat ging het super goed!

Dag 6

Dat was gisteren. Nu afgesproken dat Errol haar brengt en eigenlijk gelijk weer gaat, ze zou daar lunchen (zonder een van ons). Ik belde rond 10.00 om te horen hoe het ging en dat ging eigenlijk heel erg goed dus spraken we af dat de leidster haar ook naar bed zou brengen na de lunch, mocht dit veel problemen geven dan was Errol zo weer op school. Van die gelegenheid maakten we gebruik en hebben na 20 maanden weer eens met zijn tweetjes geluncht, en wel in het personeelsrestaurant op mijn werk! Na de lunch liep Errol naar school en daar aangekomen lag ze lekker te slapen en wel met een ander meisje op het matje naast haar. S U P E R C U T E !

Dag 7

Nu zouden we haar bengen op de tijd at ze normaal gesproken daar zou zijn als ze ‘voor de echt’ zou gaan en dat is om 6.30. Eerst brachtten ze mij naar mijn werk en reed Errol door naar school. De vroege kindjes krijgen dan daar ontbijt. Eigenlijk ging Errol gelijk weg na het wegbrengen van Elin en is ze eigenlijk een dagje alleen daar geweest. Ze ging zelfs na de lunch naar ‘haar’ matje en viel daar in slaap samen met haar slaapmaatje. Toen Errol daar aankwam rond 13.00 werd er gezegd dat haar inscholing nu wel voorbij is, dus gaat ze vanaf morgen voor het echt en ben ik alsnog in de buurt als ik aan het werk ben! Ze vind het gelukkig erg leuk en als het tijd is om te gaan wil ze niet mee naar de auto.

Kleine kindjes worden groot maar ik ben blij dat de periode van inscholing hier erg belangrijk is en gebeurt op een tempo dat voor kind, ouders en pedagogen goed voelt! Ben dan ook benieuwd hoe dat gaat in andere landen1

Goed nieuws en slecht nieuws

Alweer een hele tijd geleden dat ik hier voor het laatst iets schreef, terwijl ik wel nog redelijk wat lezers heb hier op mijn blog, waarvoor dank!

Beginnend dan maar met het goede nieuws en dat is dat met ons, Elin, Errol en ik, alles goed gaat. Inmiddels werk ik fulltime als laborant bij een academisch ziekenhuis hier in Zweden en neemt Errol de zorg voor Elin op zich. Ze gaat straks vanaf 5 augustus 3 hele dagen naar het kinderdagverblijf, dat is hier pas mogelijk vanaf de leeftijd van 1 jaar. Elin is nu bijna 1,5 en het wordt wel tijd dat ze zich gaat vermaken met leeftijdsgenootjes. Veel puders van jonge kinderen hebben de dag al lang gehad dat ze hun kindje voor het eerst wegbrachten maar voor ons komt die dag pas na 1 jaar en 21 maanden! Een mooie tijd die we niet hebben willen missen maar om eerlijk te zijn ook pittig, zeker voor Errol.¬† Hij grapt wel eens dat hij denkt dat hij het thuis drukker heeft met Elin dan ik op mijn werk. En dat is ook zo. Nu ze steeds makkelijker bij dingen kan, op dingen en op ontdekkingsreis is is het steeds opletten. We hebben natuurlijk ook geen opa’s en oma’s in de buurt die eens op zouden kunnen passen dus wij zijn inderdaad sinds haar geboorte nog geen dag met zijn tweetjes geweest. Maar ook die tijd komt wel.

 

Nu dan het minder leuken nieuws. Mijn vorige blog schreef ik nadat ik een miskraam had gehad met 13 weken zwangerschap. Eind april deed ik een zwangerschapstest nadat ik 2 dagen overtijd was. Positief! Super blij natuurlijk en ik voelde me ook wel echt zwanger. Normaal gesproken heb je hier in Zweden enkel met 19 weken een echo. Dan zou je nog rond de 11 weken een echo kunnen laten doen voor een nekplooimeting maar dit is dus niet standaard. Vanwege mijn vorige miskraam plande ik een vroege echo bij een prive gynaecoloog vlakbij mijn werk. Dit zou dan ongeveer met 7 weken zwangerschap zijn maar op deze echo was er enkel een vruchtzak en dooierzak te zien, een zwangerschap maar geen ontwikkeld embryo. Het zou dan kunnen zijn dat ik minder lang zwanger ben en misschien pas in week 5 ben of dat het inderdaad een zwangerschap is zonder vruchtje, blighted ovum genoemd. We planden een nieuwe echo twee weken later en helaas werd daar ons vermoeden wel bevestigd. De gynaecoloog zeii gelijk dat het er hetzelfde uitzag als de vorige keer. Een andere arts werd erbij gehaald en ze hadden allebei dezelfde mening. Treurig, maar ook blij dat het zo vroeg ontdekt werd.

Ik kreeg de keus de miskraam spontaan af te wachten, ze kon me niet vertellen hoe lang het zou duren, of de miskraam op te wekken met Cytotec medicatie. Ik koos de medicatie, dan kon ik de miskraam laten beginnen op een zelf gekozen moment. Dit alles bespraken we op een woensdag, nu bijna 3 weken geleden en ik zal hier beneden even het verloop van de miskraam beschrijven.

Op een zaterdag na het ontbijt, rond 8.30, nam ik de 4 Cytotec tabletten (vaginaal) samen met 1 gram paracetamol en 500 mg diclofenac. Ik bleef daarna op bed liggen, minstens een uur stond er in mijn informatiefoldertje, zodat de tabletten goed opgenomen worden. Rond 10.00 had ik  minimaal bloedverlies toen ik naar het toilet ging. Tussen 10.00 en 13.00 wel bloedverlies, helemaal geen pijn en heb ik even geslapen met Elin. Om 13.15 verloor ik wat stolsels/vruchtzak? maar ook nu geen pijn en nam ik nog 1 gr paracetamol. Het bloedverlies hield wel aan maar meer als een gewone menstruatie. Een controle echo had ik afgelopen vrijdag en toen was het bloedverlies net 2 dagen gestopt. Alles zag er daar goed uit, minimale aanwezigheid van wat bloed maar dat zou ik verliezen bij een volgende menstruatie, Ik nam in die 2 weken nog contact op met een verloskundige in Nederland waarmee ik op de middelbare school zat, eigenlijk omdat ik helemaal geen pijn had en ik twijfelde of de medicatie wel zijn werk had gedaan. Ik kon mijn vorige miskraam en deze niet vergelijken omdat er wel 7 weken verschil zat in termijn en ik toen een soort mini bevalling had van de placenta die toen wel al ontwikkeld was en nu niet. Mij viel de behandeling met Cytotec dus reuze mee maar ik lees veel verschillende verhalen, ieder lichaam is anders en iedere zwangerschap is anders.

Afsluiten doe ik met een mooie recente foto van Elin. Volg haar/ons ook op Instagram: @elin_growingup

IMG_20190518_115615.jpg

 

Waarheid die niet te vermijden is

Afgelopen maandag hadden we onze vrije dag samen, we hebben er maar 1 van per week dus meestal ondernemen we dan iets leuks met het gezin. Zo liepen we naar het dorp en hebben we geluncht in een hotel daar, heerlijk!

Zo ging de dag wat verder tot ik in de vroege avond merkte dat ik bloed verloor, niet leuk en het geeft veel zorgen als je zwanger bent. Nu las ik en hoorde ik dat het wel voorkomt en dat het veel verschillende oorzaken kan hebben. Ik had geen buikpijn dus maakte me weinig zorgen, wel ging ik vroeg naar bed want voelde me niet helemaal fit.

Om 23.30 werd ik wakker en verloor weer bloed en nu begonnen de krampen in mijn buik, ik belde naar het ziekenhuis en vertelde aan de verpleegkundige waar ik last van had en ze vond het raadzaam naar het ziekenhuis te komen.
We kleedden ons en Elin aan, pakten spullen en eten want we hadden een rit van 3 uur enkele reis voor de boeg. Rond 03.00 vannacht kwamen we aan bij het ziekenhuis en we meldden ons bij de spoedeisende hulp waar we gelijk aan de beurt waren. M’n ondergoed en broek waren inmiddels rijp voor de vuilnis en we wisten allebei dat dit niet goed was.
De op wee√ęn lijkende buikpijn was inmiddels gestopt en nadat de verpleegkundige allerlei standaard zaken had gemeten zoals bloeddruk kon ik wachten op een arts in een kamer verderop.

Daar werd ons vermoeden helaas bevestigd, het was helaas een miskraam geweest en ze heeft me verder onderzocht of er geen resten van foetus of placenta zijn achtergebleven in m’n baarmoeder. De placenta wordt opgestuurd voor onderzoek en ons kindje ben ik waarschijnlijk al eerder die avond verloren.

Een trieste gebeurtenis afgelopen nacht maar waar wij beide wel weer een positieve draai aan kunnen geven. Om wat voor reden dan ook heeft het voor ons nu niet zo mogen zijn, hij of zij was naar alle waarschijnlijk niet gezond en het wonderlijke mensenlichaam breekt de zwangerschap dan af. We hebben een prachtige, lieve en gezonde dochter waar we nu nog dankbaarder voor zijn dan ooit. We genieten van het leven en nemen deze gebeurtenis mee in ons rugzakje en ons moment komt wanneer daar de tijd voor is.

Ons leven stond even stil maar het gaat allemaal gewoon door, vanmiddag is het weer tijd voor een controle van Elin, van het werk even een dagje rust maar ook dat gaat morgen weer door als vanouds.

‚̧ԳŹ

Samen slapen met je kind of juist niet?

Vaak lees ik dat het als vreemd ervaren wordt als een baby/kind bij zijn ouders in bed slaapt. Of ik dit nu op het internet lees of dat het een reactie is op onze situatie met Elin. Het zou een verwend kind worden, ze horen in hun eigen bed te slapen en op een eigen kamer en het liefst vamaf dag 1 na de geboorte.
Zo sliept driekwart van de wereldbevolking samen met hun kind, is het iets van de moderne westerse cultuur dat de norm voor goede ouders is als je een pasgeboren baby hebt die heel knap in hun eigen bedje ligt. Maar waarom is dit de nieuwe norm geworden? Waarom is dit een belangrijke ‘eis’ die men stelt als ouder zijnde?

Geen enkel ander zoogdier laat hun pasgeboren baby op deze manier aan hun lot over. Maar gelukkig zien we een verandering en slapen baby’s en kinderen steeds vaker weer bij hun ouders, het heeft namelijk zo veel voordelen.

  • Werkt preventief tegen wiegendood. Door het samen slapen komen kindjes minder vaak in een te diepe slaap, de korte momentjes van wakker worden en het vaker en langer kunnen geven van borstvoeding zorgt voor minder gevallen van wiegendood.
  • Door middel van samen slapen wordt ook de band tussen vader en kind versterkt.

Bewezen is dat samen slapen met peuters en kleuters de eigenwaarde, intimiteit en het zelfvertrouwen van het kind bevorderen. Kinderen die nooit bij hun ouders hebben geslapen zijn volgens een onderzoek moeilijker te hanteren zijn, meer driftaanvallen hebben en angstiger zijn.

Komen de kinderen op het punt van een eigen bed en eigen kamer dan verloopt dit soepel en koppelen ze het naar bed gaan niet aan iets vervelends omdat naar bed gaan altijd een prettig moment is geweest.

Maak het samen slapen wel veilig, bijvoorbeeld door een Co-sleeper naast het bed te zetten voor de pasgeboren baby, kunnen ze zitten dan ga je over op een groter bedje of laat je je kind bij jullie in bed slapen.

Wat is jullie keuze geweest en waarom?

Eindelijk een betere nacht!

Afgelopen nacht was het dan zover, een betere nacht met opmerkelijk meer slaap. De oorzaak? Eigenlijk geen idee…

Vorige week waren we met Elin naar het ziekenhuis voor een controle echo van haar hartje, na de geboorte bleek ze last te hebben van een bloedvat dat niet gesloten was. Normaal gesproken sluit dit bloedvat zodra ze zelf gaan ademen maar dit was bij Elin niet het geval, maar nu met was het met 11,5 maand oud geheel dicht en hoeven we niet nogmaals terug hiervoor! De arts vroeg natuurlijk hoe het verder ging met Elin en we vertelden toen over de enorm onrustige nachten, toen ze gewogen werd in het ziekenhuis was ze 50 gram lichter dan bij de controle een paar weken eerder bij de verloskundige. Al met al vond de kinderarts het een goed idee dat wij een gesprek zouden hebben met een andere arts over de mogelijke oorzaak, we konden wachten en hoefden niet 3 uur naar huis te rijden om vervolgens wellicht binnen enkele dagen weer de hele reis te maken. Na een kort gesprek en een lichamelijk onderzoek kwam de diagnose: verstopping van de darmen. Ze poepte wel eens in de zoveel dagen maar zeker niet elke dag, dus ik schonk er weinig aandacht aan.

Een paar klysma’s later gaat het een stuk beter met Elin en huilt ze beduidend minder! Een echte opluchting voor ons allemaal! Tevens een bijverschijnsel van verstopping is het hebben van droog eczeem, ook Elin heeft het en de verloskundige en wij zagen het als een op zichzelf staand huidprobleem.

45134984_270542743593068_5534849845262548992_n

 

 

 

 

 

Nu hebben we nog een maand te gaan hier in ons huis in Funäsdalen en verhuizen we daarna weer naar het warmere en meer bevolkte Värmland. Heel erg veel zin in dus we kunnen straks onder andere weer naar muziekavonden bij de Sun Dance Ranch !

Elin’s andere kant

Wanneer we ergens lopen, in een winkel of restaurant zijn maken mensen direct opmerkingen over Elin’s mooie, lange wimpers, hoe schattig ze is en hoe vaak horen we wel niet ‘Wat een vrolijk kind is ze!’. Dan zouden ze haar bij wijze van spreken eens 24 uur mogen meemaken en dan hoor ik graag of hun mening nog hetzelfde is.

Nee, Elin is zeker geen makkelijk kind, maar hoe uit zich dit?

  • Nooit in haar eigen bedje slapen, niet overdag en niet ’s nachts. Vanaf de leeftijd van ongeveer 3 maanden. Dus ze valt enkel bij ons in slaap overdag, of in de wagen tijdens het wandelen.
  • Naar bed gaan ’s avonds gaat altijd gepaard met huilen.
  • Gebroken nachten waarin ze meerdere keren onrustiig, huilend wakker wordt tussen 00.00 en 6.00.
  • Overdag regelmatig huilen zonder duidelijke reden.

Dit was voor ons de reden de chiropractor te bezoeken maar dit gaf geen resultaat. Hopelijk is het een fase want wij weten niet meer wat te doen om het voor iedereen beter te maken. Vermoeid en dan opnieuw zwanger is dubbel vermoeid!

We hopen dat het beter gaat als ze straks naar de opvang gaat zodat ze leert dat er meer bestaat dan papa en mama, want wij zijn de enigen die ze echt gezien heeft in haar prille leventje. Buiten dat is ze nu voor het eerst erg verkouden dus ook dat zal wat last veroorzaken.

 

Hopen op het beste!

Eerste controle en chiropractor bezoek met Elin

Anderhalve week geleden was het eerste bezoek bij de verloskundige in verband met de nieuwe zwangerschap, we hebben wat gepraat over hoe ik me voel en ze wees natuurlijk op hoe gevaarlijk roken en alcohol kan zijn. Alles verliep prima en volgende week word ik officieel ingeschreven. Het gaat hier allemaal wat anders dan in de vorige provincie waar we woonden en zeker anders dan in Nederland denk ik. Waar ik tijdens Elin’s zwangerschap nog 2 echo’s kreeg, met 12 en 19 weken, krijg ik er nu maar 1, met 19 weken. Dat voelt als weinig en zou graag eerder willen weten of alles in orde is maar daar moeten leggen. Buiten dat, weet ik helemaal niet zeker hoeveel weken zwanger ik ben dus is het moment van 19 weken ook maar een gok! Maar zoals het er nu naar uit ziet is de echo half december, eens zien of het maar 1 baby is! Ik las namelijk dat wanneer je borstvoeding geeft je 9x meer kans hebt op een tweeling… Plus er zit een tweeling in de familie. Dat wordt een drukke boel dan!

Verder voel ik me wel prima maar heb ik wel meer last van misselijkheid dan de vorige keer maar je kan natuurlijk niet alles hebben.

43629080_1875577015872043_476413071145828352_n
Elin 10 maanden

 

 

 

 

Afgelopen maandag waren we met Elin naar Trondheim in Noorwegen want daar hadden we een afspraak bij een chirorpactor, 3 uur heen en 3 uur terug voor een bezoekje van 45 minuten. Elin slaapt vreselijk slecht, wordt meerdere keren per nacht onrustig wakker, slaapt al een half jaar niet in haar eigen bedje dus dat is best vermoeiend. Ze had wat stijfheid in haar nek en rug en dat hebben ze behandeld maar vooralsnog is het slapen etc er niet door verbeterd. Helaas voor ons maar ook voor Elin natuurlijk.¬† We gaan nog wel eens terug voor een herhaling maar dan gen 3 uur rijden maar ‘maar’ een uurtje!